کز چه رو سوخته پروانه بی پروا را

حالیا گر قدح باده تو را هست بنوش

که نخورده ست کس امروز غم فردا را

کسی از شمع در این جمع نپرسد آخر

عشق پیرانه سرم شیفته طفلی کرد

که به یک غمزه زند راه دو صد دانا را

سیلی از گریه من خاست ولی می ترسم