که به یک غمزه زند راه دو صد دانا را

کسی از شمع در این جمع نپرسد آخر

کز چه رو سوخته پروانه بی پروا را

عشق پیرانه سرم شیفته طفلی کرد

سیلی از گریه من خاست ولی می ترسم

که بلایی رسد آن سرو سهی بالا را

به جز از اشک فروغی که ز چشم تو فتاد