سیلی از گریه من خاست ولی می ترسم

کز چه رو سوخته پروانه بی پروا را

عشق پیرانه سرم شیفته طفلی کرد

که به یک غمزه زند راه دو صد دانا را

که بلایی رسد آن سرو سهی بالا را

به جز از اشک فروغی که ز چشم تو فتاد

قطره دیدی که نیارد به نظر دریا را