پشت خمیده مرا، قد کشیده تو را

من که به گوش خویشتن از تو شنیده ام سخن

چون شنوم ز دیگران حرف شنیده تو را

تیر و کمان عشق را هر که ندیده، گو ببین

قامتم از خمیدگی صورت چنگ شد ولی

چنگ نمی توان زدن زلف خمیده تو را

شام نمی شود دگر صبح کسی که هر سحر