چنگ نمی توان زدن زلف خمیده تو را

تیر و کمان عشق را هر که ندیده، گو ببین

پشت خمیده مرا، قد کشیده تو را

قامتم از خمیدگی صورت چنگ شد ولی

شام نمی شود دگر صبح کسی که هر سحر

زان خم طره بنگرد صبح دمیده تو را

خسته طره تو را چاره نکرد لعل تو