زان خم طره بنگرد صبح دمیده تو را

قامتم از خمیدگی صورت چنگ شد ولی

چنگ نمی توان زدن زلف خمیده تو را

شام نمی شود دگر صبح کسی که هر سحر

خسته طره تو را چاره نکرد لعل تو

مهره نداد خاصیت، مار گزیده تو را

ای که به عشق او زدی خنده به چاک سینه ام