خسته طره تو را چاره نکرد لعل تو

چنگ نمی توان زدن زلف خمیده تو را

شام نمی شود دگر صبح کسی که هر سحر

زان خم طره بنگرد صبح دمیده تو را

مهره نداد خاصیت، مار گزیده تو را

ای که به عشق او زدی خنده به چاک سینه ام

شکر خدا که دوختم جیب دریده تو را