مهره نداد خاصیت، مار گزیده تو را

شام نمی شود دگر صبح کسی که هر سحر

زان خم طره بنگرد صبح دمیده تو را

خسته طره تو را چاره نکرد لعل تو

ای که به عشق او زدی خنده به چاک سینه ام

شکر خدا که دوختم جیب دریده تو را

دست مکش به موی او مات مشو به روی او