آتش گرفت عنبر و عود و عبیر را

شد گیسوان سلسله مویی کمند من

کز حلقه اش نجات نباشد اسیر را

تا باد صبح دم زد از آن زلف و خط و خال

هر دل که شد به گوشه چشم وی آشنا

یک سو نهاد گوش نصیحت پذیر را

بوسی نمی دهد به فروغی مگر لبش