فلک کار مرا افکند با نامهربان ماهی

نمی دانم که بر می داشت این بار گرانش را

من بی چاره چون بوسم رکاب شه سواری را

که نگرفته ست دست هیچ سلطانی عنانش را

که نتوان مهربان کردن دل نامهربانش را

مرا پیوسته در خون می کشد پیوسته ابرویی

که نتواند کشیدن هیچ بازویی کمانش را