که نتوان مهربان کردن دل نامهربانش را

من بی چاره چون بوسم رکاب شه سواری را

که نگرفته ست دست هیچ سلطانی عنانش را

فلک کار مرا افکند با نامهربان ماهی

مرا پیوسته در خون می کشد پیوسته ابرویی

که نتواند کشیدن هیچ بازویی کمانش را

کسی از درد پنهان آشکارا می کشد ما را