فروغی چون به دل پنهان کنم زخم محبت را

که حق بر دست او داده ست مفتاج جهانش را

چو برخیزند شاهان جوان بخت از پی نازش

جهان پیر گیرد دامن بخت جوانش را

مگر مردم نمی بینند چشم خون فشانش را