گر تو زیبا صنم از دیر درآیی به حرم

گرچه از آتش دل نرم کنی سندان را

چون تو زنار سر زلف نهی بر سر دوش

حق پرستان به سر کفر نهند ایمان را

کافر آن است که آتش نزند قرآن را

دام آدم شد اگر دانه خالت نه عجب

که به یک غمزه زدی راه دو صد شیطان را