وقتی که گشایی لب لعل نمکین را

بر خاک رهی تا ننشینی همه عمر

واقف نشوی حال من خاک نشین را

بر زخم دلم تازه فشاند نمکی عشق

گر چین سر زلف تو مشاطه گشاید

عطار به یک جو نخرد نافه چین را

هر بوالهوسی تا نکند دعوی مهرت