بر خاک رهی تا ننشینی همه عمر

لب تشنه قناعت نکند ماء معین را

میدید اگر لعل تو را چشم سلیمان

می داد در اول نظر از دست نگین را

واقف نشوی حال من خاک نشین را

بر زخم دلم تازه فشاند نمکی عشق

وقتی که گشایی لب لعل نمکین را