می داد در اول نظر از دست نگین را

من سر نخواهم شدن از وصل تو آری

لب تشنه قناعت نکند ماء معین را

میدید اگر لعل تو را چشم سلیمان

بر خاک رهی تا ننشینی همه عمر

واقف نشوی حال من خاک نشین را

بر زخم دلم تازه فشاند نمکی عشق