گهی زلفش پریشان می کند یک دشت سنبل را

چنان بر صید مرغ دل فکند آن زلف پرچین را

که شاهی افکند بر صعوه بیچاره شاهین را

گهی رخسارش آتش می زند یک باغ نسرین را

گر از رخ آن بت زیبا گشاید پرده دیبا

فرو بندند نقاشان، در بت خانه چین را