فرو بندند نقاشان، در بت خانه چین را

گهی زلفش پریشان می کند یک دشت سنبل را

گهی رخسارش آتش می زند یک باغ نسرین را

گر از رخ آن بت زیبا گشاید پرده دیبا

کسی کاندر جهان آن روی زیبا را نمی بیند

همان بهتر که بندد از جهان چشم جهان بین را

گذشتم بر در میخانه از مسجد به امیدی