گر از رخ آن بت زیبا گشاید پرده دیبا

که شاهی افکند بر صعوه بیچاره شاهین را

گهی زلفش پریشان می کند یک دشت سنبل را

گهی رخسارش آتش می زند یک باغ نسرین را

فرو بندند نقاشان، در بت خانه چین را

کسی کاندر جهان آن روی زیبا را نمی بیند

همان بهتر که بندد از جهان چشم جهان بین را