همان بهتر که بندد از جهان چشم جهان بین را

گر از رخ آن بت زیبا گشاید پرده دیبا

فرو بندند نقاشان، در بت خانه چین را

کسی کاندر جهان آن روی زیبا را نمی بیند

گذشتم بر در میخانه از مسجد به امیدی

که ساقی بر سر چشمم گذارد ساق سیمین را

به شکر این که واعظ غافل است از رحمت ایزد