گذشتم بر در میخانه از مسجد به امیدی

فرو بندند نقاشان، در بت خانه چین را

کسی کاندر جهان آن روی زیبا را نمی بیند

همان بهتر که بندد از جهان چشم جهان بین را

که ساقی بر سر چشمم گذارد ساق سیمین را

به شکر این که واعظ غافل است از رحمت ایزد

فدای دستت ای ساقی بده صهبای رنگین را