تا خط تو بر صفحه رخسار ندیدم

هر ذره کند دعوی صاحب نظری را

هر گه که چو طاوس خرامی عجبی نیست

گر طوق به گردن فکنی کبک دری را

واقف نشدم فتنه دور قمری را

گر پای نهی از سر رحمت به گلستان

درهم شکنی رونق گل برگ طری را