ای بی خبر از گریه مستانه ام امشب

بگشا لب افسونگرت ای شوخ پری چهر

تا شیخ بداند ز چه افسانه ام امشب

ترسم که سر کوی تو را سیل بگیرد

یک جرعه تو مست کند هر دو جهان را

چیزی که لبت ریخت به پیمانه ام امشب

شاید که شکارم شود آن مرغ بهشتی