ما را همه نادیده و نشناخته برخاست

چشمش پی خون ریختن مردم هشیار

مستی است که با تیغ ستم آخته برخاست

افسوس که از انجمن آن ماه سیه چشم

آن ترک نوازنده به سرحلقه عشاق

کز خاک درش با تن نگداخته برخاست

تا سایه شمشاد تو افتاد به بستان