کز خاک درش با تن نگداخته برخاست

افسوس که از انجمن آن ماه سیه چشم

ما را همه نادیده و نشناخته برخاست

آن ترک نوازنده به سرحلقه عشاق

تا سایه شمشاد تو افتاد به بستان

بر سرو سهی دود دل فاخته برخاست

خندید به آیینه خورشید فروغی