آن ترک نوازنده به سرحلقه عشاق

مستی است که با تیغ ستم آخته برخاست

افسوس که از انجمن آن ماه سیه چشم

ما را همه نادیده و نشناخته برخاست

کز خاک درش با تن نگداخته برخاست

تا سایه شمشاد تو افتاد به بستان

بر سرو سهی دود دل فاخته برخاست