که هرگزش نتوان گفت این چه بیداد است

مذاق عیش مرا تلخ کرد شیرینی

که تلخ کام لبش صدهزار فرهاد است

فغان که داد ز دست ستمگری است مرا

شهی به خون اسیران عشق فرمان داد

که تیغ بر کف ترکان کج کله داد است

فروغی از ستم مهوشان به درگه عشق