پی پرستش خود برگزیده ام صنمی

که شاهدم دل مجروح و چشم خون بار است

هنوز قابل این فیض نیستم در عشق

وگرنه از پی قتلم بهانه بسیار است

که زلف خم به خمش حلقه های زنار است

نگیرم از سر زلفش به راستی چه کنم

که روزگار پریشان و کار دشوار است