مستغنی ام ز لعل درافشان مهوشان

دست مهی که از همه نامهربان تر است

هر بوستان که می رود اشک روان من

سرو روانش از همه سروی روان تر است

تا دست شاه از همه گوهر فشان تر است

دارای تخت ناصردین شه که وقت کار

بخت جوانش از همه بختی جوان تر است