دست مهی که از همه نامهربان تر است

دانی که من به مجمع آن شمع کیستم

پروانه ای که از همه آتش به جان تر است

کی می دهد ز مهر به دست من آسمان

هر بوستان که می رود اشک روان من

سرو روانش از همه سروی روان تر است

مستغنی ام ز لعل درافشان مهوشان