کی می دهد ز مهر به دست من آسمان

فربه تنی که از همه لاغر میان تر است

دانی که من به مجمع آن شمع کیستم

پروانه ای که از همه آتش به جان تر است

دست مهی که از همه نامهربان تر است

هر بوستان که می رود اشک روان من

سرو روانش از همه سروی روان تر است