سرو روانش از همه سروی روان تر است

کی می دهد ز مهر به دست من آسمان

دست مهی که از همه نامهربان تر است

هر بوستان که می رود اشک روان من

مستغنی ام ز لعل درافشان مهوشان

تا دست شاه از همه گوهر فشان تر است

دارای تخت ناصردین شه که وقت کار