پروانه ای که از همه آتش به جان تر است

مانند موی کرده تنم را به لاغری

فربه تنی که از همه لاغر میان تر است

دانی که من به مجمع آن شمع کیستم

کی می دهد ز مهر به دست من آسمان

دست مهی که از همه نامهربان تر است

هر بوستان که می رود اشک روان من