دانی که من به مجمع آن شمع کیستم

شکر لبی که از همه شیرین دهان تر است

مانند موی کرده تنم را به لاغری

فربه تنی که از همه لاغر میان تر است

پروانه ای که از همه آتش به جان تر است

کی می دهد ز مهر به دست من آسمان

دست مهی که از همه نامهربان تر است