تا دست شاه از همه گوهر فشان تر است

هر بوستان که می رود اشک روان من

سرو روانش از همه سروی روان تر است

مستغنی ام ز لعل درافشان مهوشان

دارای تخت ناصردین شه که وقت کار

بخت جوانش از همه بختی جوان تر است

قصر جلالش از همه قصری رفیع تر