وگر نه جان گران مایه دادن آسان است

به راستی همه کس قدر وصل کی داند

مگر کسی که به محنت سرای هجران است

پسند خاطر مشکل پسند جانان نیست

عجب مدار که در عین درد خاموشم

که در دیار پری چهره محص درمان است

چراغ چشم من آن روی مجلس افروز است