که در دیار پری چهره محص درمان است

پسند خاطر مشکل پسند جانان نیست

وگر نه جان گران مایه دادن آسان است

عجب مدار که در عین درد خاموشم

چراغ چشم من آن روی مجلس افروز است

طناب عمر من آن موی عنبر افشان است

به یاد کاکل پرتاب و زلف پر چینش