طناب عمر من آن موی عنبر افشان است

عجب مدار که در عین درد خاموشم

که در دیار پری چهره محص درمان است

چراغ چشم من آن روی مجلس افروز است

به یاد کاکل پرتاب و زلف پر چینش

دل من است که هم جمع و هم پریشان است

مهی که راز من از پرده آشکارا کرد