چراغ چشم من آن روی مجلس افروز است

وگر نه جان گران مایه دادن آسان است

عجب مدار که در عین درد خاموشم

که در دیار پری چهره محص درمان است

طناب عمر من آن موی عنبر افشان است

به یاد کاکل پرتاب و زلف پر چینش

دل من است که هم جمع و هم پریشان است