زان که سیمین بر و سیمین تن و سیمین ذقن است

بهر قربانی آن چشم سیه باید ریخت

خون هر آهوی مشکین که به دشت ختن است

گر نیارد به نظر سیم سرشکم نه عجب

ترسم آخر ننهد پا به سر تربت من

بس که در هر قدمش کشته خونین کفن است

تا رقیب از لب او کام روا شد گفتم