بهر قربانی آن چشم سیه باید ریخت

همه کس بسته آن زلف شکن بر شکن است

رخ افروخته اش خجلت ماه فلک است

قد افراخته اش غیرت سرو چمن است

خون هر آهوی مشکین که به دشت ختن است

گر نیارد به نظر سیم سرشکم نه عجب

زان که سیمین بر و سیمین تن و سیمین ذقن است