خون هر آهوی مشکین که به دشت ختن است

رخ افروخته اش خجلت ماه فلک است

قد افراخته اش غیرت سرو چمن است

بهر قربانی آن چشم سیه باید ریخت

گر نیارد به نظر سیم سرشکم نه عجب

زان که سیمین بر و سیمین تن و سیمین ذقن است

ترسم آخر ننهد پا به سر تربت من