رخ افروخته اش خجلت ماه فلک است

همه جا جلوه آن صاحب وجه حسن است

همه کس بسته آن زلف شکن بر شکن است

قد افراخته اش غیرت سرو چمن است

بهر قربانی آن چشم سیه باید ریخت

خون هر آهوی مشکین که به دشت ختن است