قد افراخته اش غیرت سرو چمن است

همه جا جلوه آن صاحب وجه حسن است

همه کس بسته آن زلف شکن بر شکن است

رخ افروخته اش خجلت ماه فلک است

بهر قربانی آن چشم سیه باید ریخت

خون هر آهوی مشکین که به دشت ختن است

گر نیارد به نظر سیم سرشکم نه عجب