شهی که حرف دعایش چو بر زیان گذرد

که پنجه های تو از خون او نگارین است

علی الصباح که بینم رخ تو پندارم

که صبح سلطنت شاه ناصرالدین است

لب فرشته رحمت به ذکر آمین است

بدین طمع که شود قابل سواری شاه

سمند سرکش گردون همیشه در زین است