دو عالم را به یک نظاره دادیم

که مقصودم برون از آن و این است

جدا تا مانده ام از آستانش

تو گویی گریه ام در آستین است

که سودای نظربازان چنین است

بلای جانن من بالا بلندی است

که بر بالش جای آفرین است