که سودای نظربازان چنین است

جدا تا مانده ام از آستانش

تو گویی گریه ام در آستین است

دو عالم را به یک نظاره دادیم

بلای جانن من بالا بلندی است

که بر بالش جای آفرین است

غزالی در کمند آورده بختم