بلای جانن من بالا بلندی است

تو گویی گریه ام در آستین است

دو عالم را به یک نظاره دادیم

که سودای نظربازان چنین است

که بر بالش جای آفرین است

غزالی در کمند آورده بختم

که چین زلف او آشوب چین است