دل یک سلسله دیوانه به خود می پیچد

که به هر گوشه بسی کشته به خون غلطیده ست

تنگ شد در شکرستان دل طوطی گویا

دهن تنگ تو بر تنگ شکر خندیده ست

تا که بر گردنت آن مار سیه پیچیده ست

حلقه زلف تو را دست صبا نگرفته است

ذکر سودای تو را گوش کسی نشنیده ست