تا که بر گردنت آن مار سیه پیچیده ست

تنگ شد در شکرستان دل طوطی گویا

دهن تنگ تو بر تنگ شکر خندیده ست

دل یک سلسله دیوانه به خود می پیچد

حلقه زلف تو را دست صبا نگرفته است

ذکر سودای تو را گوش کسی نشنیده ست

با وجود تو نمانده است امیدی ما را